Ο ιδεολογικός βάλτος των ελίτ τροφοδοτεί την ακροαριστερή βία.

Η Γερμανία αντιμετωπίζει ένα τεράστιο πρόβλημα με την ιδεολογικά υποκινούμενη αριστερή εξτρεμιστική βία - ένα πρόβλημα που οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης διστάζουν να αντιμετωπίσουν.

Πριν από τρεις εβδομάδες, περίπου 50.000 νοικοκυριά, επιχειρήσεις, σχολεία και οίκοι ευγηρίας έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για έως και 60 ώρες μετά από μια επίθεση αριστερών εξτρεμιστών. Ήταν η χειρότερη και μεγαλύτερη σε διάρκεια διακοπή ρεύματος στο Βερολίνο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία προκλήθηκε από εμπρησμό δύο πυλώνων υψηλής τάσης. Μια άγνωστη αναρχική ομάδα ανέλαβε την ευθύνη στο Indymedia.

Αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό:

• Μάρτιος 2024 : Πυλώνες υψηλής τάσης κοντά στο Gigafactory της Tesla στο Βρανδεμβούργο κάηκαν ολοσχερώς, με αποτέλεσμα να διακοπεί η παραγωγή για μέρες. Το 2021 είχαν καταστραφεί επίσης έξι καλώδια υψηλής τάσης στο εργοτάξιο και πάλι από ακροαριστερούς.

• Φεβρουάριος 2025: Οι γερανοί και ο εξοπλισμός της κατασκευαστικής εταιρείας Strabag καταστράφηκαν.

• Ιούνιος 2025 : Και πάλι ακροαριστεροί εξτρεμιστές έβαλαν φωτιά σε βαν διανομής της Amazon και της Telecom στο Βερολίνο. Η δήλωσή τους στο Indymedia : «Οι φράχτες και οι κάμερες δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τους αντιμιλιταριστές από το να επιτεθούν σε αυτούς τους δύο στρατιωτικούς συνεργάτες» — Όλη η προκύρηξη ήταν γραμμένη σε γλώσσα που περιλαμβάνει την ισότητα των φύλων και είναι δημοφιλής στους αριστερούς-φιλελεύθερους κύκλους.

• Αύγουστος 2025 : Επαναλαμβανόμενες επιθέσεις σε σιδηροδρομικές γραμμές, συμπεριλαμβανομένης της γραμμής Ντούισμπουργκ-Ντίσελντορφ. Αριστεροί εξτρεμιστές κατήγγειλαν την Deutsche Bahn ως τη μεγαλύτερη εταιρεία logistics στην «καπιταλιστική οικονομία κέρδους». Σύμφωνα με το Spiegel, η γερμανική αστυνομία κατέγραψε 524 εγκλήματα πολιτικού χαρακτήρα που στόχευαν σιδηροδρομικές υποδομές σε εθνικό επίπεδο το 2024.

Αυτά τα περιστατικά έχουν προκαλέσει ζημιές δισεκατομμυρίων ευρώ και έχουν θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Κατά τη διάρκεια του μπλακ άουτ του Σεπτεμβρίου στο Βερολίνο, οι επιβάτες έμειναν εγκλωβισμένοι σε τρένα και τραμ. Οι ασθενείς που χρειάζονταν οξυγόνο έπρεπε να βγουν έξω. Τα σχολεία έκλεισαν. Οι γραμμές έκτακτης ανάγκης έπαψαν να λειτουργούν.

Αυτό που κάνει αυτή την κρίση ιδιαίτερα ανησυχητική είναι το πώς η γλώσσα των εξτρεμιστικών μανιφέστων απηχεί τον κυρίαρχο προοδευτικό λόγο. Οι επιτιθέμενοι του Σεπτεμβρίου κατακεραύνωσαν τις «ψεύτικες υποσχέσεις για πρόοδο που σημείωσαν η τεχνολογία και το κεφάλαιο», πίσω από τις οποίες κρυβόταν μια «φασιστική γκριμάτσα». Δικαιολόγησαν την ταλαιπωρία αθώων ανθρώπων ως απαραίτητη παράπλευρη απώλεια της επίθεσης εναντίον του «στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος» της Δύσης.

Ο δήμαρχος του Βερολίνου, Κάι Βέγκνερ καταδίκασε ορθώς την επίθεση του Σεπτεμβρίου, χαρακτηρίζοντάς την ως επίθεση στον λαό του Βερολίνου, σημειώνοντας ότι «έθεσε σκόπιμα σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και την ασφάλεια της πόλης μας». Ωστόσο, για χρόνια, οι πολιτικοί αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό την αυξανόμενη απειλή του αριστερού εξτρεμισμού, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στις υποτιθέμενες ακροδεξιές απειλές.

Η αντίδραση του γερμανικού κράτους ήταν αξιοσημείωτα συγκρατημένη —ειδικά σε σύγκριση με την προσέγγισή του σε άλλες απειλές. Δεν υπήρξε καμμία ημέρα αστυνομικής δράσης κατά του αριστερού εξτρεμισμού, σε αντίθεση με τις πολυάριθμες επιχειρήσεις κατά της ρητορικής μίσους. Δεν υπήρξαν επίσης ειδικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ, όπως σίγουρα θα είχε συμβεί αν μια πατριωτική ομάδα είχε αναλάβει την ευθύνη για τη διακοπή ρεύματος.

Λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες μετά, το περιστατικό του Σεπτεμβρίου, έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί από τον δημόσιο διάλογο, εν μέρει επειδή δεν έχουν γίνει συλλήψεις. Αυτό έχει εγείρει υποψίες ότι οι αρχές δεν διερευνούν αυτές τις υποθέσεις με ιδιαίτερη προσοχή. Ακόμα και στις επιθέσεις στην Tesla πριν από χρόνια, κανείς δεν έχει συλληφθεί ή κατονομαστεί.

Οι πρώτοι ύποπτοι είναι προφανείς: το λόμπι υπέρ της αντιφασιστικής Γερμανίας. Η Κατίνα Σούμπερτ, γενική γραμματέας του Αριστερού Κόμματος (Die Linke) στο Βρανδεμβούργο, δήλωσε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του περασμένου έτους ότι ο Έλον Μασκ είναι ένας τυπικός δεξιός που διευθύνει την εταιρεία του σαν δικτάτορας και πρέπει να του βγάλουν την πρίζα - γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι αριστεροί ριζοσπάστες είχαν κυριολεκτικά βγάλει την πρίζα της Tesla. Η γερουσιαστής των Εργατικών του Βερολίνου, Κανσέλ Κιζιντεπέ, επιθυμώντας να συμβαδίσει με την αριστερή αντίπαλό της, αποκάλεσε τα αυτοκίνητα Tesla ναζιστικά αυτοκίνητα στο X φέτος, παρά το γεγονός ότι γνώριζε ότι 500 αυτοκίνητα (κυρίως Tesla) κάηκαν στους δρόμους της Γερμανίας μόνο πέρυσι.

Έπειτα, υπάρχουν οι mainstream δημοσιογράφοι που συμμερίζονται ανοιχτά τους στόχους των εξτρεμιστών, ακόμη και αν διαφωνούν με τις μεθόδους τους. Μετά τις επιθέσεις στην Amazon, η αξιοσέβαστη μεσοαστική εφημερίδα Tagesspiegel του Βερολίνου δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο παραπονιόταν ότι η αριστερά έκανε λάθος επειδή η ενέργεια αυτή θα ενίσχυε τις πωλήσεις για τις αυτοκινητοβιομηχανίες που λειτουργούν παγκοσμίως, οι οποίες πιθανότατα εμπλέκονταν επίσης σε στρατιωτικές υποδομές. Ο αρθρογράφος πρότεινε αντ' αυτού το μποϊκοτάζ της Amazon - μια πιο ευγενική, πιο ήπια εκδοχή της ίδιας αντικαπιταλιστικής ατζέντας.

Αυτοί οι εξτρεμιστές σαμποτέρ που πραγματοποιούν τις επιθέσεις είναι πιθανότατα ευαίσθητοι νέοι, διαμορφωμένοι πολιτικά από χρόνια mainstream αντικαπιταλιστικών μηνυμάτων. Τους έχουν πει ότι ο πλανήτης καίγεται, ότι έχει φτάσει στο σημείο καμπής το ζήτημα με το κλίμα και ότι είναι σχεδόν πολύ αργά για να αποτραπεί η καταστροφή.

Η βασική γραμμή που συνδέει αυτές τις επιθέσεις είναι μια βαθιά απόρριψη όχι μόνο της προόδου, της τεχνολογίας και της ανάπτυξης, αλλά και όλων όσων αντιπροσωπεύουν τον δυτικό πολιτισμό.

Η ευθύνη για τα εγκλήματα βαρύνει πάντα εκείνους που τα διαπράττουν. Ωστόσο, αν δεν καταφέρουμε να αμφισβητήσουμε την αντιανθρωπιστική ιδεολογία που αποτελεί τη βάση της σύγχρονης σκέψης, δεν μπορούμε να παριστάνουμε τους έκπληκτους όταν τμήματα της νέας γενιάς χάνονται στον ναρκισσισμό, τον ελιτισμό και, τελικά, τον αντιδημοκρατικό μηδενισμό.

Για τις ελίτ, ο αριστερός εξτρεμισμός είναι κάποιες φορές αιτία αμηχανίας επειδή εκθέτει την ίδια τους την ιδεολογία λειτουργώντας ως στρατιωτικός βραχίονας της. Για τους υπόλοιπους από εμάς, υπογραμμίζει πόσο επείγον είναι να αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε τις αντιανθρωπιστικές και αντι-δυτικές ιδεολογίες που κυριαρχούν στις Ευρωπαϊκές χώρες εδώ και δεκαετίες.

Οι επιθέσεις αυτές θα συνεχιστούν μέχρι η Ευρώπη να είναι πρόθυμη να κάνει μια ειλικρινή συζήτηση σχετικά με το ιδεολογικό βάλτο που τις παράγει. Δεδομένης της απροθυμίας των ελίτ να εξετάσουν τη δική τους συνενοχή, αυτός ο διάλογος πιθανότατα δεν θα προέλθει από πάνω, αλλά από κάτω - υποκινούμενος από την λαϊκή πίεση και τον λόγο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που οι φιλοκαθεστωτικοί φύλακες είναι τόσο πρόθυμοι να ελέγξουν.

Χριστόδουλος Μολύβας