Οι πολλοί συνεργοί του δολοφόνου.

 

Ο Τσάρλι Κερκ δολοφονήθηκε από μια κοινωνικοπολιτική ασθένεια. Μια ασθένεια που σαπίζει το μυαλό, διαφθείρει την καρδιά και διαλύει κάθε ιερό δεσμό που κρατά έναν πολιτισμό ενωμένο. Και αυτή η ασθένεια δεν γεννήθηκε χθες. Έχει σπαρθεί σκόπιμα, έχει ποτιστεί ακατάπαυστα και έχει καλλιεργηθεί μέρα με τη μέρα, δεκαετία με τη δεκαετία, από τους ίδιους τους ανθρώπους που τώρα προσφέρουν τα υποκριτικά συλλυπητήριά τους.

Οι Αμερικανοί,αλλά και οι Ευρωπαίοι αριστεροί δεν έχουν το δικαίωμα να κλάψουν για το πτώμα του ανθρώπου του οποίου η δολοφονία κατέστη δυνατή χάρη στο δηλητήριο που έφτιαξαν. Δεν έχουν το δικαίωμα να καταδικάσουν τη συγκομιδή των σπόρων που φύτεψαν. Τα χέρια τους δεν είναι καθαρά. Η εξουσία τους, οι καριέρες τους, η εξέχουσα θέση τους - όλα αυτά έχουν χτιστεί πάνω σε μια πολιτική παράπονων, δυσαρέσκειας και καταστροφής.

Υποδαύλισαν τον φθόνο. Νομιμοποίησαν την οργή. Δικαιολόγησαν τη βία. Έλεγαν σε γενιές νέων ότι η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά εξουσία και καταπίεση, ότι η αλήθεια είναι ψέμα, ότι η ευθύνη είναι σκλαβιά, ότι η ελευθερία είναι κυριαρχία. Και μετά εκπλήσσονται όταν ο όχλος, μεθυσμένος από αυτό το δόγμα, χτυπάει με ένα μαχαίρι ή μια σφαίρα στο λαιμό όσων τόλμησαν να του αντισταθούν.

Η μόνη σωστή απάντηση στην «συμπάθειά» τους είναι ο θυμός. Η μόνη σωστή αντίδραση είναι η οργή. Δεν τους αξίζει η αναγνώριση για το ότι θρηνούν το αίμα που οι ίδιοι βοήθησαν να χυθεί.

Ο δολοφόνος του Τσάρλι δεν ήταν μόνος. Είχε συνεργούς σε κάθε αίθουσα σύνταξης, σε κάθε αίθουσα διδασκαλίας, σε κάθε γραφείο προεκλογικής εκστρατείας που χλεύαζε την αλήθεια και εξυμνούσε τον φθόνο. Είχε συνεργούς στο πρόσωπο κάθε σχολιαστή που χλεύαζε την ευθύνη και την αποκαλούσε καταπίεση. Είχε συνεργούς στο πρόσωπο κάθε πολιτικού που δικαιολογούσε το χάος ως «δικαιοσύνη».

Αυτή είναι η πραγματικότητα: Ο Τσάρλι δολοφονήθηκε από μια ιδεολογία. Και αυτοί που τώρα εκδίδουν δηλώσεις «καταδίκης» είναι οι ίδιοι οι απόστολοι αυτής της ιδεολογίας.

Χριστόδουλος Μολύβας